Ոսկրային պլաստիկան վիրաբուժական միջամտություն է, որի նպատակն է վերականգնել կամ ավելացնել ծնոտի ոսկրային հյուսվածքի ծավալը։ Այն կիրառվում է, երբ բնական ոսկորը բավարար չէ ատամների կամ իմպլանտների կայուն տեղադրումն ապահովելու համար։ 

Այս միջամտությունը ցուցված է այն դեպքերում, երբ նկատվում է ոսկրային հյուսվածքի կորուստ (ատրոֆիա), որը կարող է զարգանալ տարբեր պատճառներով․
✓ Ատամների երկարատև բացակայություն: Առանց ծամողական ծանրաբեռնվածության ծնոտոսկրը ժամանակի ընթացքում սկսում է բարակել և ծավալով նվազել։
✓ Պարոդոնտալ հիվանդություններ: Լնդերի և հարատամնային հյուսվածքների քրոնիկական բորբոքումները քայքայում են ատամը պահող ոսկրային հիմքը։

✓ Նախատեսվող իմպլանտացիա: Երբ պլանավորվում է ատամնային իմպլանտի տեղադրում, սակայն առկա ոսկրային հիմքը բավարար չէ դրա հուսալի և երկարատև ֆիքսացիան ապահովելու համար։

Վերին ծնոտի ծամողական հատվածում ոսկրային ծավալի ավելացման վիրաբուժական մեթոդը կոչվում է սինուսլիֆթինգ։ Այն թույլ է տալիս բարձրացնել հայմորյան խոռոչի հատակը և ստեղծել բավարար ոսկրային հիմք՝ ատամնային իմպլանտների անվտանգ տեղադրման համար։

Ատամների կորստից հետո այս հատվածում ոսկրային հյուսվածքը ժամանակի ընթացքում բարակում է, իսկ հայմորյան խոռոչները կարող են ընդլայնվել՝ էլ ավելի նվազեցնելով հասանելի ոսկրային ծավալը։ Այդ պատճառով իմպլանտացիայից առաջ հաճախ անհրաժեշտ է ոսկրային վերականգնում։

MaryClinic-ում կիրառվում են սինուսլիֆթինգի երկու հիմնական մոտեցումներ՝ կախված ոսկրային դեֆիցիտի աստիճանից և կլինիկական իրավիճակից։

Բաց սինուսլիֆթինգը դասական վիրաբուժական մեթոդ է, որը կիրառվում է արտահայտված ոսկրային անբավարարության դեպքում, երբ սեփական ոսկրի բարձրությունը սովորաբար 4–5 մմ-ից պակաս է։

Միջամտության ընթացքում լնդի կողային հատվածում կատարվում է փոքր վիրաբուժական մուտք դեպի ծնոտոսկր։ Հայմորյան խոռոչի ստորին թաղանթը զգուշորեն բարձրացվում է, և առաջացած տարածությունը լրացվում է ոսկրային նյութով։

Այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս վերականգնել նույնիսկ զգալի ծավալի ոսկրային կորուստը և ստեղծել կայուն հիմք՝ ապագա իմպլանտների համար։ 

Փակ սինուսլիֆթինգը նվազ ինվազիվ մեթոդ է, որը կիրառվում է այն դեպքերում, երբ ոսկրային բարձրությունը բավարար է իմպլանտի առաջնային կայունություն ապահովելու համար (մոտ 5–7 մմ), սակայն անհրաժեշտ է լրացուցիչ փոքր ծավալի ոսկրային ավելացում։

Միջամտությունն իրականացվում է առանց լրացուցիչ կտրվածքների՝ այն նույն անցքով, որը պատրաստվում է իմպլանտի տեղադրման համար։ 

Այս մեթոդի հիմնական առավելությունն այն է, որ ոսկրային ավելացումը և իմպլանտացիան կարող են իրականացվել մեկ այցելության ընթացքում, ինչը կրճատում է բուժման ընդհանուր տևողությունը և վերականգնման շրջանը դարձնում ավելի արագ և հարմարավետ։